Samen bouwen aan het onderwijs 
 

Dat begint niet achter een scherm, maar samen met de mensen die er dagelijks mee werken. Tijdens co-creatiesessies zitten ze samen met onderwijskundigen en functioneel beheerders aan tafel om de software echt te toetsen aan de praktijk. Geen uitgebreide presentaties, maar samen kijken: wat klopt hier, wat niet, en wat missen we nog? 
 

Volgens Pim zit daar de basis van alles wat ze bouwen. “Je kunt wel bedenken hoe iets zou moeten werken, maar als je niet begrijpt hoe het in de praktijk wordt gebruikt, ga je het nooit goed krijgen.” In die sessies wordt snel duidelijk waar het wringt. Dingen die logisch lijken vanuit techniek, blijken in de praktijk onhandig. En andersom. 
 

Minder dubbel werk, meer inzicht 
 

Een van de grootste inzichten zit in hoe veel er eigenlijk dubbel gebeurt. Opleidingen worden op verschillende plekken opnieuw ingericht, terwijl de inhoud vaak voor een groot deel hetzelfde is. Een vak als Nederlands verandert niet per opleiding, en examens zijn vaak grotendeels identiek. Toch wordt het steeds opnieuw opgebouwd, met alle gevolgen van dien voor beheer en overzicht. 
 

Daar speelt de Onderwijscatalogus op in. Je kunt het zien als een soort winkel met bouwstenen, waarin onderwijsinstellingen onderdelen kunnen toevoegen, hergebruiken en combineren. Wat er al is, hoeft niet opnieuw gemaakt te worden. En wat op elkaar lijkt, wordt zichtbaar. 
 

Van document naar iets dat echt klopt 
 

Een concreet voorbeeld daarvan is het OER, het onderwijs- en examenreglement. Dat wordt nu vaak nog handmatig bijgehouden in documenten. Iemand past iets aan, iemand anders voegt iets toe, en uiteindelijk wordt het opgeslagen als pdf. Maar die pdf is niet per se de waarheid. Die zit verspreid over verschillende systemen en bronnen. 
 

Met DocuSlim verandert dat. Met deze module wordt het document opgebouwd vanuit de onderliggende data, waardoor het automatisch klopt en altijd up-to-date is. En misschien nog belangrijker: het onderwijs stelt het zelf samen. Niet één beheerder die alles bijhoudt, maar betrokkenheid vanuit de mensen die ermee werken. Dat scheelt tijd, maar vooral ook fouten. 
 

Flexibiliteit zonder chaos 
 

Technisch is dat niet eenvoudig. Elke onderwijsinstelling heeft zijn eigen manier van werken en zijn eigen terminologie. Waar de één spreekt over een toets, noemt de ander het een examen, en weer een ander een tentamen. Structuren verschillen, net als de manier waarop opleidingen zijn opgebouwd. 
 

Daarom heeft het team een model ontwikkeld dat flexibel is in hoe scholen dingen benoemen en inrichten, maar tegelijkertijd structuur houdt in de achtergrond. Die combinatie maakt het complex, maar zorgt er ook voor dat het altijd aansluit op de praktijk. 
 

Wat dit verandert in de praktijk 
 

De impact zie je direct terug in het werk van de gebruiker. Waar iemand eerst moest zoeken in verschillende documenten en systemen, is er nu één plek waar alles samenkomt. Je ziet in één keer hoe een opleiding is opgebouwd en wat bij elkaar hoort. “Onderwijskundigen en functioneel beheerders zijn minder tijd kwijt aan uitzoeken, controleren en bijwerken. Ze hoeven minder te schakelen tussen systemen en documenten, en hebben sneller inzicht in wat er speelt.” 
 

Ook de ondersteuning verandert. In plaats van zoeken in handleidingen, wordt hulp gekoppeld aan de plek waar je zit in de applicatie. En met AI wordt die ondersteuning steeds slimmer, waardoor gebruikers sneller vinden wat ze nodig hebben en minder afhankelijk zijn van support. 
 

Waarom dit ertoe doet 
 

Voor Pim zit de voldoening in dat soort momenten. Iets maken dat niet alleen werkt, maar ook echt gebruikt wordt. “Er is niks zo leuk als iets bouwen wat daarna ook daadwerkelijk iets oplost,” zegt hij. 
 

Zeker in het onderwijs voelt dat voor hem extra relevant. Omdat de impact niet stopt bij de software zelf, maar doorwerkt in hoe onderwijs wordt ingericht en uitgevoerd.  
 

En dat begint niet bij code, maar bij begrijpen waarom iets nodig is.